Oma Toet, een voorbeeld voor velen

Via haar dochter werd ik benaderd. En vol trots vertelde ze over haar moeder, over haar bijzondere leven en over de vrouw die ze is geworden door de vele dingen die ze meemaakte. En ik mocht een “portret” van haar maken.

Dus ging ik op bezoek bij Oma Toet en kreeg ik zo’n warm welkom alsof ik daar al jaren binnen kwam. In een warme , sfeervolle en rommelige kamer (“sorry voor de rommel, ze gaan onze huizen verbouwen en nu staat alles al in dozen in de hoek van de kamer, is dat niet erg”) Maar los daarvan was het een kamer, vol persoonlijke en dierbare herinneringen.  Vooral de vitrinekast met oude foto’s en bijzondere dingen bleef niet onopgemerkt. En hoewel we nog geen foto hadden gemaakt voelde dit al enorm goed.

Ik zou van Oma Toet, zoals iedereen haar noemt, een mooie fotoserie maken. Ongedwongen, zoals ze is en waar ze zich fijn voelt. En oma Toet zou oma Toet niet zijn, als ze zich toch niet eerst van tevoren had opgetut en mooi gemaakt. Iets wat Molukse vrouwen volgens mij als de beste kunnen.

Het werd een bijzondere ochtend, vol dierbare herinneringen. Met verdrietige momenten toen ze vertelde van het overlijden van haar zoon, van zorgwekkende gedachten over het welzijn van haar broer . Maar ook van de mooie verhalen van toen ze zelf model was, maar bovenal gevuld met dankbaarheid voor alles wat ze heeft en liefheeft.

Na deze verhalen besloot ik ook nog wat foto’s te maken van oma Toet met haar dochter samen. De liefdevolle woorden en beelden die ik daarvoor kreeg als dank zal me altijd blij blijven als een meer dan bijzondere ervaring.

Oma Toet en Debby, bijzonder, dat is wat jullie zijn. Bedankt voor alles (en de heerlijke dingen die ik steeds mee naar huis kreeg)